hallo, ik ben een studente van 18.
Ik heb een ontzettend lieve vriend waar ik mee samenwoon en écht de allerliefste ouders ter wereld. In december ging het echter niet zo goed. Ik raakte onverwacht zwanger. Ik vond het vreselijk en heb het met heel veel moeite verteld aan mijn ouders. In eerste instantie durfde ik niet en schaamde ik me ook. De vrijheid die zij mij altijd gegeven hebben had ik nu "misbruikt". Mijn ouders reageerde niet boos. Mijn moeder en mijn vader hadden dit ook meegemaakt en wisten hoe ik me nu zou moeten voelen, ik wist zelf wel wat ik veroorzaakt had. Mijn moeder, mijn vriend en ik gingen naar de dokter om het te laten bevestigen. Het was waar.. ik was zwanger.

Ik kreeg een week bedenktijd omdat ik al had aangegeven dat ik een abortus wou. gezien de omstandigheden leek dit beter. Dit was een gruwelijke week zoals je je kunt voorstellen. Na deze week, was het dan zover. De abortus. Ik voelde me toen rot en ik zou me toen nog niet kunnen voorstellen hoe ik me later zou gaan voelen. Het voelt allemaal zo betekenisloos. Ik vind het moeilijk om naar school te gaan of me te vertonen bij vrienden. Ik heb ook echt helemaal nergens meer zin in. Wat moet ik nu dan met mijn leven?

Het ergste is nog wel dat ik me schaam dat ik me zo voel. Ik kan er gewoon niet over praten. Er komen op dat moment gewoon geen woorden uit mijn mond. Mijn moeder heeft het allemaal heel anders ervaren (veel makkelijker) dus met haar kan ik ook maar lastig praten omdat ze dan zegt dat ik er wel over heen kom en heeft ze de neiging om alles te bagatelliseren. Ik weet dat ze het goed bedoeld maar niet iedereen ervaart dit natuurlijk hetzelfde.

oké dat voelde goed

Tags: Ouders, Zwanger, Abortus

Reacties: 6

Plaats een reactie: Naam *   E-mailadres *   Bericht * Emoticons Karakters Typ onderstaande code over: (Reacties posten kan sneller. Log in!)   Code

Daantje | 8-4-2012 00:16

Lizzie, neem contact op met het FIOM of VMOK.Deze kunnen jou in dit traumatische verwerkingsproces steunen.Ook kun je er voor kiezen om hulp bij de GGZ aan te vragen.Dat je depressieve klachten hebten mogelijk schuldgevoelens naar het ongeboren kind is heel begrijpelijk. Ik hoop dat je vriend je goed kan steunen.Was het jullie beide keus om de zwangerschap te beeindigen?? Jou moeder had haar eigen proces, jij hebt de jouwe,en moet zij jou de ruimte geven om jou gevoelens te kunnen uiten. Ik wens je echt heel veel sterkte toe Lizzie.

lizzie19 | 5-4-2012 00:12

pff wat erg zeg Tinake! en jij hebt er niet eens bewust voor gekozen dan... En Bella, dat is zeker wel waar

bella22 | 4-4-2012 23:27

als het je niets zou doen, zou je een oppervlakkig, hard persoon zijn. het bewijst alleen maar dat je een bewust mens bent met hart op goed plek. misschien kleine troost?

Tinake | 1-4-2012 16:08

ik weet wat je door maakt. ik heb mijn kindje verloren die is gestorven in mijn buik en om die weg te doen is erg moeilijk!!!

lizzie19 | 27-3-2012 19:10

inderdaad. ik bedoel ik weet niet precies wat ik mis maar voel wel wat ik ben kwijt geraakt. heel raar. maar eh ja ik zie net inderdaad dat ik hem niet vermeld heb. Mijn vriend heeft me heel goed gesteund door dit proces. Hij vond het zelf ook erg moeilijk maar houd zich groot. Ik probeer zo nu en dan er wel achter te komen wat hij voelt, maar dat krijg ik er maar moeilijk uit. Denk dat hij ook in een soort rouwproces zit. Verder maak ik het voor hem ook niet makkelijker. al die huilbuien en chagerijnige dagen. Vind het echt rot voor m eigenlijk.

Tattootje | 27-3-2012 11:47

Allereerst: wat triest voor je zeg! Ik kan met je meevoelen, het voelt als iets van jezelf wat je verliest, een levend wezentje. Ik heb nog niets gehoord over je vriend, weet hij het? Wat vind hij ervan?